de confrontatie

Tjonge jonge wat een situatie!

Vorige week is het "thuis" voor de 2e keer in korte tijd geescaleerd. Na het werk was ik even met de mannen naar de kroeg om de eerste helft van de openingswedstrijd te kijken. Daarna ging ik naar mijn ouders. Na een half uurtje netjes op de bank gezeten te hebben, ging ik naar boven om mijn weblog te updaten. Na een uurtje kom ik beneden om wat te drinken te halen, krijg ik ineens alle frustraties over mij heen. Ten eerste moest ik precies vertellen wat ik op het internet deed, daarnaast werd mij duidelijk dat wat ik ook doe, ik blijkbaar overal verantwoording schuldig over ben en het liefst ook nog toestemming vooraf vraag.

Deze frustratie heeft alles te maken met de komende verhuizing. Enkele weken geleden heb ik duidelijk gemaakt dat ik de huur betaal en dus ook zelf bepaal wat er wel en niet gebeurt. Wat er absoluut niet mag gebeuren is dat mijn vader te pas en te onpas binnenstapt. Hij moet van mij toestemming vragen om mijn huis binnen te stappen. Nu is het probleem dat er een rare constructie geldt waardoor mijn vader als hoofdhuurder ingeschreven staat. Echter hij woont niet daadwerkelijk op het adres. Hierdoor heeft hij de "macht" om aanwezig te zijn als hij dat nodig acht. Echter heeft hij een ander idee van noodzaak dan ik.

Zijn uitbarsting nu is dus veroorzaakt door mijn eerdere "eisen" dagenlang was het dan moeten wij eh jij even aangeven welke verf, spullen en dergelijke. UIt de manier waarop hij zichzelf steeds corrigeerde merkte ik al dat hij weer eens "gekwetst" was. Dit is nu al het afgelopen 1,5 a 2 jaar zo. Ineens zat hij zomaar in mijn woning omdat hij weer eens hommeles had of omdat hij gewoon even rust wou hebben. Ook toen heb ik hem aangesproken en opdracht gegeven eerst te vragen of hij naar binnen kan. Dat ging dan de eerste 2 keer goed maar daarna ging hij weer gewoon zijn gang.

Nou afgelopen vrijdag werd dus weer donders goed duidelijk dat dit niet gaat werken. Los van het feit dat ik moest vertellen wat ik deed op internet, mocht ik blij zijn dat hij verder niet vroeg wat ik deed als ik niet of laat "thuiskom" Ook had hij zoiets van je kan kiezen of delen want ik zeg mijn contract op en dan zoek je het maar uit. Ik heb toen niet of nauwelijks gereageerd: alleen gezegd dat ik het niet normaal vind dat hij moet weten wat ik doe op internet en hem dit ook geen moer aangaat, ook heb ik gezegd dat mij dus duidelijk is dat hij nooit zal veranderen en hem voorbeelden gegeven van zijn ongewone gedrag en eisen. Toen ben ik lekker in mijn bed gaan liggen.

De volgende ochtend peilde hij me en vroeg algemene dingen, daar antwoorde ik gewoon op. Daarna ging hij verder en vroeg wat er nog nodig was voor de woning. Hierop reageerde ik gewoon heel koeltjes. En op alles wat hij aandroeg voor de woning had ik zoiets van prima hoor, moet je zelf weten. Uiteraard kreeg ik weer de opmerking van dat ik niet boos tegen hem moest doen en dat het slechts irritatie was en het maar moest vergeten. Gelukkig hadden we een feestje en had ik verder niets met hem te maken. De volgende dag ben ik gewoon vertrokken naar mijn oude huis.

Deze week ben ik ook helemaal niet bij mijn ouders geweest. Zij waren zelf tot gistermiddag een paar dagen weg. Vandaag sprak ik wel mijn moeder om te checken of ze het leuk had gehad en om te zeggen dat ik vanavond nog weg ben. Ze speelde weer het zielige dametje en zei dat we nogmaals om de tafel moesten. Ik zei haar ook dat dat zeker moet en dat ik daarom bel, vanavond zal het niet lukken maar morgen verwacht ik dat ze luisteren!

Ik heb er totaal geen vertrouwen in dat er ook maar iets zal veranderen. Ik zit al vanaf mijn 17e in deze situatie. Vanaf mijn 13e leef ik (gedwongen) een dubbelleven. In die zin dat ik de thuissituatie verborgen moest houden. Daardoor moest ik altijd opletten met wat ik zei, spontaan wat vertellen kon dus niet. Daarnaast kon ik nooit vrienden en vriendinnen mee naar huis nemen. Omdat het in die periode nogal normaal was om met zijn allen hier en daar eens te eten of te slapen, hield ik me maar wat afzijdig. Op mijn 17e kon ik gelukkig op de woning van mijn vader. In het begin ging dat prima. Op dat moment voelde ik me lekker vrij en kon (wel beperkt) mijn ding doen. Feit bleef wel dat het lastig werd om mensen uit te nodigen. Alhoewel dit in het begin wel redelijk ging. Verder deed ik niet anders dan serieus aan het werk te gaan om alle kosten te betalen. Nu de afgelopen 3 jaren gaat het weer mis.

Reden hiervoor is dat ik de afgelopen 3 jaar weer regelmatig ga borrelen met collega's. Hierover kreeg ik al direct weer de preek dat je niet met collega's na het werk moet afspreken. Ook ben ik met een groep een weekend naar Belgie gegaan. Ik merkte dat dit helemaal niet in goede aarde viel. Op dat moment had ik gewoon zoiets van boeien doe eens ff normaal. Maar naarmate de tijd verstrijkt, wordt het steeds ernstiger.

Ik denk ook dat dit een hoop met OH te maken heeft. Ze zien ziet duidelijk dat deze vriendschap absoluut niet oppervlakkig is en dat dit niet zomaar over is. Ik merk aan mijn ouders dat ze bang zijn voor het feit dat ik dingen over de thuissituatie vertel. Ze weten zelf dus wel donders goed dat ze niet normaal zijn. Al die jaren is het ze gelukt om toch nog mijn leven te bepalen omdat ik geen echte vrienden maakte omdat ik altijd met het "grote geheim" rondliep. Mensen kunnen je vreemd aankijken als je zegt dat je nog bij je vader woont en daarnaast niet altijd zomaar doen en laten kon wat je wilde. Kans was groot dat pa ineens in zijn pyama op je bank zat. Ook voelde ik mij dan niet prettig en zorgde ervoor dat de vriendschap enigzins oppervlakkig bleeft.  Tot nu dus.

Nu ze dat in de gaten hebben, proberen ze op alle mogelijke manieren de touwtjes in handen te nemen. Het gaat zelfs zover dat ze mijn spullen (die bij mijn moeder liggen) onderzocht hebben. Zo kon een kleur onderbroek al hele commotie opleveren. In principe kon ik hier nog wel om lachen maar heb ze wel duidelijk gemaakt dat dit niet normaal is. Ik dacht dat ze wel een stap terug zouden doen. Maarre nu blijkt dus helemaal het hek van de dam.

Morgen dus de zoveelste confrontatie. Ik ben heel benieuwd maar weet nu al dat het niets wordt. Ze beseffen niet wat ze al die jaren doen en als ik zeg dat ik er geen zin meer in heb, en dat het ook absoluut niet meer nodig is, noemen ze mij een egoist. Nou sorry maar dat is toch echt de druppel.  

 

 

  

 

 

 

 

Lees verder...

Yeh weer online!!!!

Lachend yeh bij mijn vorige weblog ben ik tijdelijk geblokkeerd vanwege een verhuizing Obepaald dit gaat niet zoals het moet dus kan ik niet inloggen!

Maarre moet toch ff mijn ei kwijt, vandaar deze "nieuwe log".

De afgelopen periode was ik nogal een stuurloos projectiel. Ik wist niet wat er met mij aan de hand was. Had gewoon een shit gevoel wat ik niet kon plaatsen. Mensen om mij heen hadden dat wel en niet in de gaten. De mensen die voor mij belangrijk zijn, hebben tenminste wel op mijn situatie gereageerd. Dat geeft toch wel weer een goed gevoel. Weet je, op zulke momenten kun je dus duidelijk schiften wie wel en niet iets voor je betekenen. Dan zie je weer wie echt met je begaan zijn en wie niet. Soms is dat best een pittige fase die je moet doorstaan. Helemaal als je verwachtingen hebt die niet uitkomen.

Gelukkig ben ik vrij nuchter en kan ik aardig inschatten aan wie ik echt wat heb en wie voor de "lol" meedoet. Ik ben iemand die niet snel echte vrienden maakt, maar noem ik je een vriend dan ben je er een voor het leven. Voor mij betekent dat, dat ik door weer en wind voor je ga en mij niets teveel is. Daartegenover verwacht ik ook dat degene voor mij klaarstaat als het eens nodig mocht zijn. Nou de afgelopen periode is weer duidelijk geworden wie ik tot mijn vrienden kan rekenen en wie niet.

Dan heb je ook nog een soort dat daar net tussen valt. Mensen om wie ik echt wel geef maar die mij ook kunnen teleurstellen zoals geen ander. De personen in kwestie weten dat donders goed omdat ik het (uiteindelijk) wel degelijk uitspreek. Eerlijkheidshalve moet ik zeggen dat ik dit soort personen direct dump! Ik bedoel, je weet hoe ik ben en doe niet iets wat tegen mijn normen en waarden ingaan.

Zoals gezegd, ik maak niet gauw vrienden, maarre ik heb 1 vriendin die echt alles voor mij betekent. Zij zorgt ervoor dat ik weer mijn belans vind als het helemaal mis gaat. Zij is gewoon heel eerlijk en relaxt met mij. Als haar iets niet bevalt, zal zij niet schromen om dit te zeggen, ook al heb ik daar een andere kijk op. Daarnaast pusht zij mij helemaal niet om dingen uit te spreken als ik daar moeite mee heb. Aan de ene kant vind ik het doodeng dat zij weet dat er meer is, aan de andere kant is het zo een verademing dat zij dit gewoon naast zich neer kan leggen en mij gewoon accepteert zoals ik ben.

Dit brengt wel met zich mee dat ik haar soms "rare" smsjes stuur of wat loslaat op msn. Op het moment dat ik dat verstuur of smn heb ik alweer spijt maarre dat voelt zij zo goed aan dat ze daar niet of goed op reageert. Daarom heb ik bij haar helemaal geen schaamtegevoel. Voor mij is dat heel bijzonder! Dit is namelijk iets wat niemand mij tot nu toe heeft kunnen geven, zelfs mijn naaste familie niet. Reden waarom ik het toch (weer) ff kwijt wil. Ik kan mij "face to face" nog (altijd) moeilijk uiten maarre weet dat ik onze relatie bijzonder vind (enne ben geloof ik niet de enige SmileKnipoog) . Het interesseert mij niet wat anderen denken of dat ze het niet snappen maar weet dat ik ontzettend blij met je ben! Wat er ook gebeurt, weet jij hebt bij mij meer bereikt dan iemand anders ooit zal doen. Enne daar komt ie; gemeend en wel: love ya girl!

 

 

 

 

 

Lees verder...